“Yeryüzünde bir “sır”dan daha dayanıksız hiçbir şey yoktur.”
Saner ve Ömer… Birbirlerinden habersiz, bambaşka hayatlar yaşayan ikiz kardeşlerdir…
1980 yılının Ağustos ayında doğumhaneden yükselen çığlıklar Kudret Başaran’a ikizlerinin olduğunu müjdeliyordu. Uğruna babası Nezih Başaran’ın büyük servetini reddettiği, yoksul bir hayata mahkûm olduğu kadın, Sevim sonunda ona ikiz çocuklar vermişti… Çocuklarının adını Saner ve Ömer koydular.
Saner ve Ömer’in kaderi babalarının ölümüyle bir anda değişti. Beş parasız, eğitimini yarıda bırakmış bir kadın olan Sevim ve ikizler yapayalnız kalmıştı… Üstüne bir de Saner’in hastalığı işi iyice içinden çıkılmaz bir hale soktu…
Kudret’in babası Nezih, Sevim’le evlendiği için oğlunu evlatlıktan reddetmişti. Saner’in hasta olduğunu duyar duymaz bir plan yaptı… Bu plana göre Saner’i tedavi ettirmek için anne Sevim’den alacak ama ona öldüğünü söyleyerek bir daha geri vermeyecekti… Plan başarılı oldu…
Saner ve Ömer’in kaderleri burada ayrıldı… Saner varlıklı ve saygın dedesi Nezih Başaran’ın güçlü kanatları altında iyi bir eğitim alarak, zenginlik içinde büyüdü, Ömer ise annesi Sevim’in yanında kenar mahalle okullarında okuyup, sokaklar da top koşturup, halkın içinde bir mahalle çocuğu olarak…
İki farklı çevrede büyüyen Saner ve Ömer’in karakterleri de farklı gelişti… Saner görgülü, zengin bir, Ömer tam bir halk çocuğu oldu… Görünüş olarak birbirlerinin aynısı olmalarına rağmen kişilik özellikleri neredeyse taban tabana zıt iki kardeş.
Saner ve Ömer’in hayatlarındaki tek ortak nokta sevdikleri kızların evlenme tekliflerini reddetmesiydi. Alımlı, oldukça güzel yine zengin bir ailenin kızı olan Azra Saner’ı, memur bir ailenin üniversite öğrencisi olan kızı İpek’te Ömer’i aynı nedenle geri çevirdi. “Değişmen lazım!”
Ve hayat onları bir kaza neticesinde tekrar karşılaştırdı. Hayatlarını birbirlerine ödünç verecekleri bir kaza… Artık ikiz kardeşleri kazadan önceki hayatlarının tam tersi bir gelecek bekliyordu…
Birbirlerinin aynısı olan iki insanı nasıl ayırt edebilirsiniz ki?
