İzmir’den İstanbul’a gelen Şenay Gürler, ekranda sık sık görünmesine rağmen tiyatrodan uzak kaldığı bir buçuk yılın zorluğunu “kendimi yarım hissettim” sözleriyle dile getiriyor.
Günümüzde oyuncu olarak tanınıp tutunabilmek için beyazcamdaki dizilerin birinde görünmek yazılı olmayan bir yasa haline geldi neredeyse. Yetenekli ya da çalışkan olmak pek geçer akçe değil sanki. Örneğin Şenay Gürler, geniş kitleler tarafından “Avrupa Yakası”nda canlandırdığı Fatoş karakteriyle tanınıyor. Peki, o kadar mı Şenay Gürler, o karakterden ibaret mi? Kesinlikle hayır. O bir oyuncu. Hem de oyuncunun er meydanı sayılan, tiyatro ve sinemada var olmasını bilen bir oyuncu. Sinemada ilk olarak “Döngel Karhanesi”nde izlemiştik kendisini, şimdi sıra martın üçüncü haftasında vizyona girecek, Reha Erdem’in bol ödüllü filmi “Korkuyorum Anne”de. Şenay Gürler’in söz konusu filmde en iyi performanslarından birini sergilediğini belirtmekte fayda var.
Tiyatro’ya gelirsek... “Ödenmeyecek”, “İçerdekiler”, “Parkta”, “Yaşamak Güzel Şey Be Kardeşim”, “Ermişler, Günahkârlar”, “Dolu Düşün, Boş Konuş” gibi oyunlarda rol almış olmasına rağmen ancak televizyon dizilerinde boy gösterdiği vakit dikkatleri üzerine çekebildi. Meltem Cumbul ile Beyazıt Öztürk’lü “Biz Size Aşık Olduk”ta görünmesi yetti aslında. Sonrası çorap söküğü gibi geldi. Neyse ki, kimi oyuncular gibi televizyonun popüler yüzüne kaptırmıyor kendisini, sinema ve tiyatroda oynamanın yollarını da arıyor. İzmirli oyuncular kafilesinden Şenay Gürler. Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sinema TV Fotoğrafçılık bölümü mezunu. 1992 yılında İzmir’den İstanbul’a gelirken yönetmen olma hayali varmış. Zaten öğrencilik yıllarında da üç kısa film çekmiş. Fakat oyunculuk daha ağır basmış. Yönetmen olmaktan vazgeçmese bile o artık iyi bir oyuncu olarak karşımızda.
İzmir’den İstanbul’a gelirken yönetmenlik idealiniz varmış. Ama oyunculukta karar kılmış gibisiniz. Bu süreç nasıl gelişti?
İzmir’de yaşarken, hem okuyup hem de oyunculuk yapıyordum. İstanbul’a gelince hayat şartların nedeniyle para kazanmam gerekiyordu. Önce, seslendirme yapmaya başladım, onu benim için her zaman ayrı bir önemi olan oyunculuk takip etti. Bu durum yönetmenliğe karşı aşkımı bitmedi elbette. Zaman zaman “keşke hayatımın bir döneminde yönetmenlik yapabilsem” diye düşündüğüm oluyor. Bir gün mutlaka bu arzumu gerçekleştireceğime, en azından kısa metrajlı filmler çekebileceğime inanıyorum.
Oyuncu olarak, şöyle arkanıza baktığınızda neler görüyorsunuz? Durumunuzdan memnun musunuz?
Aslına bakarsanız, oyunculuk bitmeyecek bir serüven. Tıpkı, hayat gibi. Her oyunda, her başladığım işte acemi olarak hissediyorum kendimi. Acemiyim zaten. Oyuncuların içinde inanılmaz bir tutku bulunur. Oyunculuk yaptıkça keyif alıyorum. Özellikle tiyatro söz konusuysa bir yandan acı çekiyorsunuz, bir yandan yeni bir şeyler keşfediyorsunuz.
“Döngel Karhanesi” ve “Korkuyorum Anne”de rol aldınız. Son filminizde gerçekten çok iyi bir performans sergiliyorsunuz. Diziler dahi bu yüzünüzü göremiyoruz. Bunun sırrı nedir?
“Döngel Karhanesi” Hakan’ın (Algül) ilk filmiydi. Bence ilk film için başarılıydı. Sette her şeye hâkimdi. Ama filmi izlediğim zaman, -en azından kendi açımdan- kendimi eleştirdiğim birçok yön oldu. Bu nedenle de “Korkuyorum Anne”yi ilk filmim olarak kabul ediyorum. Bir şeyi çok istersiniz ve gün gelir isteğiniz gerçekleşir, “Korkuyorum Anne” biraz bu duruma uygun bir film. Reha Erdem’le çalışmak benim için çok önemliydi. Filmde rol almamı teklif ettiğinde, gerçekten çok heyecanlandım. Bir süre İpek’le (filmdeki karakterin adı) yatıp kalkmaya başladım. Ayrıca Reha, sette hem çok disiplinli hem çok samimi bir yönetmen hem de çok iyi bir arkadaş. Filmin senaryosu da çok sağlam. Senaryo insanı heyecanlandırıyor. Çalışmaya başladığımda elim ayağım titriyordu. Işıl (Yücesoy), Bülent (Emin Yarar), Ali (Düşenkalkar), Köksal (Engür) başta olmak üzere filmin tüm kadrosu Reha’ya inandı. Hepimiz yönetmene inanmasının sağladığı motivasyon, işe de yansıdı sanırım. Ayrıca Reha, bizlere güvendiğini sürekli hissettirdi. Güvensizlik içinde bulunulan bir anda öyle bir açılım getirdi ki, “evet burdan da bakabilirim” diye düşünmeden edemedik.
Dizide gördüğümüz oyuncuyu sinemada izlediğimizde, oyunculuk açısından büyük farklar olduğunu gözlemliyoruz. Dizilerde, oyuncular oyunculuklarını, yönetmenler ise geniş bakış açılarını sergilemekte neden bu derece cimri davranıyor?
Filmde çalışırken bir sahne için bir gün ayırabiliyorsunuz. Belki bu çekilen sahne filmin iki dakikasına tekabül ediyor ama bıkmadan usanmadan en iyisini yakalamak amacıyla çalışıyorsunuz. Televizyon dizileri daha çok tüketime yönelik. Zaten dizilerde, seyircinin hoşuna gidecek birşey yakaladığınızda sürekli onu tekrarlıyorsunuz. Yeni birşey katmaya ya da aramaya ihtiyaç duymuyorsunuz. Sinema ışığıyla, kostümüyle yönetmeniyle çok daha farklı bir alan. Her şeyden önce bir sanat. Yönetmenler de öyle bakıyorlar. Sinema söz konusu olunca daha fazla özen gösteriyorlar. Sonuç olarak sinema, hem oyuncuya hem de yönetmene çok daha heyecan veriyor.
Diziler ekonomik getirinin dışında, oyuncuya ne kazandırıyor?
Öncelikle popülerite sağlıyor. Eğer tiyatroda oynuyorsanız, televizyondan kazandığınız popülerlik sayesinde insanlar sizin yüzünüzü tanıyor ve oyununuza geliyor. Ayrıca artık film cast’ları da dizilerden seçiliyor. “Bu oyuncu geniş kitleler tarafından izlenir”diye düşündükleri için böyle davranıyorlar galiba. Tabii, bir handikapı da göz önünde bulurdurmak gerek, yeteneği olmayan insanlara hak etmediği roller veriliyor. Benim bir sürü yetenekli arkadaşım var, ama işsiz, güçsüz evde oturuyor.
Oyunculuk açısından bir getirisi var mı?
Elbette, sürekli kamera karşısındasınız. Ayrıca kendinizi sürekli izleme şansına sahipsiniz. Bu da kendinizi eleştirme imkânı veriyor.
Üç tane kısa film çektiğinizi öğrendik. Bu filmlerin temaları neler?
Bu filmleri öğrencilik dönemimde çektiğim için, çoğu öğrencinin yaptığı gibi deneysel işler. Sembollerden yola çıkarak bir şeyler anlattım. İlk filmim rüyalarla ilgiliydi. O filmimi hâlâ seviyorum. Ama ikincisi kötüydü (gülüyor). Bitmeyen bir kısa film çekmişim. Aslında hocalarımızın “zor olan basit anlatabilmektir” derdi. Şimdi bir film çeksem aynı konuları seçmezdim, daha basit konuları anlatmayı yeğlerdim.
Sinema eğitimi almış kameranın önünde ve arkasında bulunmuş bir kişi olarak Türk sinemasına nasıl bakıyorsunuz? Favorileriniz hangi film ve sinemacılar?
Metin Erksan’ın “Sevmek Zamanı”nı beğeniyorum. Zeki Demirkubuz’un “Masumiyet”ini etkileyici buluyorum. Son zamanlarda ise Ahmet Uluçay’ın yönettiği “Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak” adlı filmi çok samimi buldum ve çok sevdim. Yönetmenlere gelince, Reha Erdem ile ilgili görüşlerimi bir önceki soruda açıkladım zaten, bence onun sineması bambaşka. Halit Refiğ ve Yavuz Turgul’un sinemasını beğenirim. Daha doğrusu, kendi sinema dilini yaratan yönetmenlerin filmleri ilgimi çekiyor diyebilirim.
İstanbul’a geldikten sonra tiyatroyla bağlarınızı da kopartmadınız. Bunun için özel bir çaba sarf ettiniz mi?
Tiyatro aşkım hiç bitmeyecek. Çünkü o bambaşka bir sanat dalı. Sinema aslında yönetmenindir. Onun dünyasının bir parçasısınızdır. Tiyatro ise oyuncunun er meydanı; kişi oyunculuğunu orada gösterir. Canlı canlı çıkıp oynuyorsunuz. Ayrıca oyuncuyu çok dinamik tutan bir tarafı var. Bir buçuk yıldır tiyatroda oynamadım, kendimi çok yarım hissediyorum. Benim için önemli olan ruhumun doyması. Ruhumun doyduğu yer, daha çok kendimle kavga edebildiğim yer oluyor. Benim için de tiyatro böyle bir yer de duruyor.
